Ik verloor mezelf in de ruis.
Mijn burn-out was geen plotselinge val, maar een sluipend verlies van kleur. Mijn hond, Buster, was mijn enige anker; hij dwong me om simpelweg te ademen en in het moment te blijven. Toen ook hij uit mijn leven verdween, voelde ik pas echt hoe kwetsbaar mijn eigen fundament was geworden.
Dit boek schreef ik vanuit de puinhopen van die periode. Ik heb ontdekt dat herstel niet gaat over terugkeren naar wie je was, maar over het opnieuw leren kennen van je eigen grenzen wanneer de ruis van de buitenwereld eindelijk verstomt.
“Echte rust is niet de afwezigheid van werk, maar de aanwezigheid van jezelf in een wereld die altijd aanstaat.”